Continuity

تداوم تکامل نبودن های حسرت بار

که همچو زخمی بی مرهم

بلای جان ناچیز این حقیر پست و بی چیز می شود

و تا به انتها می مکد

تمام امیدها و آرزوهایش را

و جز زخمی ناپیدا

علاجی باقی نمی گذارد

در این من بی من

تا به کجا خواهانی تا جان مرا بی جان کنی ای زخم دیرین

بگذار دمی بیاسایم

بگذار دمی دلخوش خودم باشم

Leave a Comment